" Eren, Dames en beste Vriendjes,
Ik zoen julder geiren zeggen in me schildertôle : 't is vandage leutefèste van de groenen oederdom.
Da gif mien buuk en erte en verfrist me gedachten.
Ik vienden ier wôre vriendjes : de deze van uze Vlônders, mè schoone klauwtjes; en de deze van Wôleland, mied ônevoetjes toogen hier ollegôre geblomde potjes.
Tjèmenes meinschen : ier is Leize,ier is Fiksje, dôr is Mietje, ier is Pietje, dôr is Kotje, ier is Vosje, dôr is Netje en Pieto, ier is Stiene en groot Lotje, en Kobe, dôr is nog Lèntje en Suzannetje, en ier is Wantje Krutje, mè Wansje en Wanne Tune, en Toria Gulle en Grietje Terrebut.
'k Zage toch zoo geiren me Vlams Moedertje, Trinette Haegheman en me Tante Mimi. Ze wôren werkslaven in de zomer en slapkoptjes in de wienter.
't Wôren èrlike en treffelike burgerinnen en goed aangezien in de stad. Môr Ostende is nu me groote Moeder en troost.
'k Gon nu etwa vertellen. Verleden Zundag kwame 'k twè vrouwtjes tegen ? D'ène zei tegen d'andere : "Kikt e kèr ier, dat is e groote schilder, uze schilder ".
- En oe èten, zei de vrimde vrouwe ?
- James Ensor, antwoordde 't Osteins wuvetje !
Ewei, Dames en Eren, Wuvetjes en Vriendjes, da was vo mien stief angenaam en e groot vermaak.
Dames en Eren, mien besten dank. 'k Zetten uus Ostende boven alles, 'k gon eur nooit verlôten en me laste schrèm go zien :
"Ostende, lief blommetje van kleur, emel van de zè !"
Leve Ostende en ze magter zien ! "